Πώς η αφήγηση υποστηρίζει την κοινωνικο-συναισθηματική μάθηση στο νηπιαγωγείο

Η ενεργή συμμετοχή κατά τη διάρκεια των παραμυθιών είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να βοηθηθούν οι μικροί μαθητές να αναπτύξουν συναισθηματικές σχέσεις μεταξύ τους και να ενισχύσουν τις γλωσσικές δεξιότητες τους.

Η μάθηση μπορεί να ξεκινήσει με την αφήγηση ιστοριών

Οι μαθητές του νηπιαγωγείου πρέπει να μάθουν πολλά: προετοιμασία για την ανάγνωση και τη γραφή, πώς να αυτορρυθμίζουν το σώμα και τα συναισθήματά τους, πώς να έχουν ενσυναίσθηση για τους άλλους, πώς να επικοινωνούν τις σκέψεις και τις ιδέες τους και πώς να γίνονται ανεξάρτητοι μαθητές. Τα τελευταία χρόνια, έχει παρατηρηθεί αύξηση δυσκολιών σχετικά με την κοινωνική και συναισθηματική εκπαίδευση. Η αφήγηση ιστοριών μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο για αυτό. Η πολιτεία του Όρεγκον έχει επενδύσει πρόσφατα σε ένα νέο Πλαίσιο Πρώιμης εκπαίδευσης που ελπίζει να αντιμετωπίσει ορισμένα ακαδημαϊκά ζητήματα. Η αφήγηση ιστοριών δικαίως θεωρείται βασικό στοιχείο αυτού του πλαισίου:
«Η αφήγηση έχει τη δύναμη να δημιουργεί σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, ζώων και γης, να μεταδίδει παραδόσεις, να ψυχαγωγεί και να επιβεβαιώνει την ταυτότητα.»

Η αφήγηση ιστοριών προσφέρει δια δραστικά οφέλη

Με το ιδιαίτερο στυλ αφήγησης που μπορεί να χρησιμοποιηθεί, εμπλέκονται τα παιδιά ως ηθοποιοί, γεγονός που καθιστά την ιστορία πιο δια δραστική και συμμετοχική . Τα παιδιά που παρακολουθούν χρησιμοποιούν τις φωνές και τα σώματά τους για ηχητικά εφέ. Ακολουθούν μερικά ακόμη οφέλη αυτής της δραστηριότητας:
Βελτιωμένη ακρόαση και προσοχή: Τα παιδιά έχουν μια έμφυτη επιθυμία να ακούν ιστορίες και η αφήγηση ιστοριών αποτελεί ένα κίνητρο για την ανάπτυξη αντοχής.
Ρύθμιση σώματος: Οι μαθητές κάθονται σε ημικύκλιο με τον χώρο της «σκηνής» εξίσου ορατό σε όλους—κρατώντας τα χέρια τους μακριά από τον εαυτό τους.
Ρύθμιση συμπεριφοράς: Οι μαθητές θέλουν να συμμετέχουν, επομένως προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους ανάλογα ή με ελάχιστες υπενθυμίσεις.
Εκ περιτροπής: Οι μαθητές πρέπει να κάνουν «οντισιόν» (εθελοντισμό) για τους ρόλους ηθοποιίας και να περιμένουν υπομονετικά μέχρι τη σειρά τους να έρθει η επόμενη ιστορία.
Δεξιότητες παρουσίασης: Οι μαθητές στέκονται μπροστά στους συμμαθητές τους για πρώτη φορά για να παίξουν ή να αφηγηθούν μια ιστορία.
Ανάπτυξη ομιλίας: οι μαθητές επαναλαμβάνουν διαλόγους με κινήσεις. Αυτή η δια δραστική μέθοδος επανάληψης είναι χρήσιμη για την ανάπτυξη νέων γλωσσικών δεξιοτήτων από τους μαθητές με δυσκολίες που σχετίζονται με την ομιλία.
Έκφραση εκτίμησης: Οι μαθητές δίνουν κομπλιμέντα και χειροκροτήματα.
Οι καθημερινές συνεδρίες αφήγησης ιστοριών έχουν οδηγήσει σε μια σειρά από νέα οφέλη. Για παράδειγμα, οι μαθητές αφηγούνται ξανά την ιστορία, κάτι που μπορεί να είναι δύσκολο για αυτούς στην αρχή. Ωστόσο, με την εξάσκηση, οι μαθητές βελτιώνονται στην αλληλουχία και την επαναδιήγηση. Επίσης γίνονται ερωτήσεις στους μαθητές ποια είναι η κεντρική ιδέα ή το ηθικό δίδαγμα/συμπέρασμα της ιστορίας. Για παράδειγμα: «Σε μια ιστορία όπου δύο χαρακτήρες συνεργάζονται, το συμπέρασμα μπορεί να είναι: «Τα προβλήματα μπορούν να ξεπεραστούν με ομαδική εργασία».
Στη συνέχεια συνδέεται αυτό με τη ζωή και τις καθημερινές τους εμπειρίες: Πώς έχουν συνεργαστεί με φίλους για να ξεπεράσουν προβλήματα; Πότε έδειξαν καλοσύνη στους άλλους; Πώς έχουν επιλύσει συγκρούσεις χρησιμοποιώντας λέξεις αντί για το σώμα τους;

Οι μαθητές αφηγητές γίνονται συγγράφεις

Ο απώτερος στόχος της εξάσκησης στην αφήγηση ιστοριών είναι οι μαθητές να γράφουν και να αφηγούνται τις δικές τους ιστορίες. Αυτή η διαδικασία λαμβάνει χώρα στις τάξεις της πρώτης και της τέταρτης τάξη και στόχος είναι πραγματοποιήθηκε και στο. Το βασικό βήμα για αυτό είναι να μάθουν οι μαθητές πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν τις ιδέες τους.
Μπορούν να δημιουργήσουν ιδέες για τον ήρωα, τον κακό, τους συντρόφους και το κεντρικό πρόβλημα της ιστορίας. Στη συνέχεια, δημιουργούν την ιστορία χρησιμοποιώντας αυτές τις ιδέες. Μπορεί να χρησιμοποιηθούν επίσης ένα κουτί με σκηνικά (κυρίως κομμάτια από ανακυκλωμένα υφάσματα και τυχαία καπέλα). Τα σκηνικά δεν είναι απαραίτητα για αυτό, αλλά βοηθούν στην τόνωση του ενθουσιασμού. Αν οι μαθητές επιθυμούν να γράψουν ιστορίες, τότε μπορούν να είναι οι αφηγητές—επιλέγοντας σκηνικά και τους φίλους τους ως ηθοποιούς.
Αυτό πυροδότησε έντονη δημιουργικότητα στη συγγραφή ιστοριών κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Η πρώτη ιστορία πιθανόν να έρθει από έναν πολύ σίγουρο συγγραφέα που μπορεί ήδη να δημιουργήσει αρκετές σελίδες ευανάγνωστου κειμένου. Αυτή θα είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να δοθεί επέκταση και να αποδειχθεί στην τάξη ότι ένας μαθητής μπορεί να είναι αφηγητής. Μετά από αυτό, μπορεί να ακολούθησε μια πληθώρα ιστοριών, όλες διαφορετικού μήκους.
Ένας μαθητής που παρακολουθούσε πρόγραμμα ειδικής αγωγής άρχισε να γράφει για πρώτη φορά επειδή αγαπούσε να υποδύεται ένα ξωτικό που κατά λάθος έσπασε παιχνίδια. Μια ντροπαλή μαθήτρια διάβασε την ιστορία της και μίλησε μπροστά στην τάξη για πρώτη φορά. Μια άλλη ξεπέρασε τις δυσκολίες στην ομιλία, βρίσκοντας ευχαρίστηση στην τριών σελίδων ιστορία της. Ο σκοπός τώρα είναι οι μαθητές να αφηγούνται την ιστορία τους, βοηθώντας τους να διαβάσουν το κείμενό τους (που δακτυλογραφήθηκε από τον δάσκαλό τους), να προβάλλουν τη φωνή τους και να διαχειρίζονται τους ηθοποιούς.

Οι ημιτελείς ιστορίες εμπνέουν περισσότερη συγγραφή

Στο παρελθόν, η ιστορία έπρεπε να ολοκληρωθεί. Ωστόσο, αυτός δεν είναι ένας στόχος που μπορεί να πετύχουν όλοι οι μαθητές του νηπιαγωγείου — οι περισσότεροι από αυτούς γράφουν για πρώτη φορά. Αρκετοί μαθητές αφηγούνται μισή ιστορία, κάτι που οδηγεί σε συζητήσεις μετά την ιστορία όπου προτείνουν τι θα μπορούσε να συμβεί στη συνέχεια. Αυτή η δραστηριότητα εμπνέει τον αφηγητή να συνεχίσει να γράφει την επόμενη μέρα και δίνει επίσης ιδέες σε άλλους μαθητές. Για παράδειγμα, έχουν γραφτεί τουλάχιστον τρεις ιστορίες μέχρι τώρα για πριγκίπισσες που αγαπούν τη γυμναστική.
Οι μαθητές μπορούν να αφηγηθούν ιστορίες σε άλλες τάξεις και οι δασκάλες να παρατηρήσουν τη δραστηριότητα και θα τη συμπεριλάβουν την τάξη τους.
Αν κάθε τάξη νηπιαγωγείου μπορεί να έχει μια ώρα της ημέρας αφιερωμένη στην αφήγηση δια δραστικών ιστοριών από την κοινότητα, αυτό θα δημιουργούσε μια εξαιρετική βάση για όλες τις βασικές δεξιότητες που πρέπει να καλλιεργηθούν σε αυτή την κρίσιμη πρώτη χρονιά του σχολείου. Οι λέξεις «Μια φορά κι έναν καιρό» μπορούν να οδηγήσουν σε τόση μαγεία και χαρά.

Πηγή : https: www.edutopia.org